Moja lodówka była zawsze pusta, mimo że przygotowałam jedzenie – pewnego wieczoru wróciłam wcześniej do domu i w końcu dowiedziałam się, gdzie podziały się posiłki

Gotowanie zawsze było moim językiem miłości. Nasze dzieci, Ellie i Jonah, dorastały, jedząc domowe posiłki prawie każdego wieczoru. Nawet gdy pracowałam do późna w szpitalu, znajdowałam radość w napełnianiu lodówki potrawami, które uwielbiały: gulaszami, makaronami, zupami i zapiekankami.

„Mamo, jak ty to robisz?” zapytała Ellie, siadając na kuchennym blacie. „Pracujesz tyle szalonych godzin i nadal tak gotujesz?”

„Kochanie, kochanie” – powiedziałam, robiąc jej ulubiony gulasz wołowy. „To kwestia miłości”.

Kobieta gotuje w kuchni | Źródło: Pexels

Kiedy dzieci wyprowadziły się z domu, myślałam, że moja praca w kuchni zwolni, ale tak się nie stało. Zawsze gotowałam z tym samym entuzjazmem, poświęcając godziny na posiłki dla mojego męża, Randy’ego, i dla mnie.

Ale później coś się zmieniło.

Za każdym razem, gdy wracałam do domu, lodówka wyglądała jak miejsce zbrodni. Puste półki. Brudne pojemniki leżały na blacie. Posiłki, które powinny starczyć na tydzień, znikały w ciągu kilku dni.

Prawie pusta lodówka | Źródło: Pexels

„Randy” – zapytałam pewnego wieczoru wyczerpanym głosem – „gdzie jest jedzenie?”

Wzruszył ramionami, nie odrywając wzroku od telefonu. „Byłem strasznie głodny”.

„Głodny?” Wskazałam na zlew, który był przepełniony brudnymi naczyniami. „Na tyle głodny, żeby zjeść lasagne, dwie zupy i cały garnek jedzenia w jeden dzień?”

Zaśmiał się cicho. „Co mogę powiedzieć? Jestem dorastającym chłopcem”.

„To nie jest śmieszne, Randy” – upierałam się, a moje ręce drżały, gdy ściskałam blat. „Masz pojęcie, ile czasu zajmuje przygotowanie tych posiłków?”

„Daj spokój, Doris” – powiedział, w końcu podnosząc wzrok z tym lekceważącym uśmiechem, którego zaczynałam nienawidzić. „Lubisz gotować. To TWOJA specjalność”.

Zmartwiona kobieta | Źródło: Midjourney